Anouk Apart

Playing in the shadows


Leave a comment

Verhuisd!

Mijn blog is verhuisd naar http://anoukapart.com!

Voor meer verhaaltjes van mijn hand kun je dus daar terecht. Je kunt je er nog niet abonneren, ik moet nog even een geschikt nieuw theme kiezen, de bedoeling is wel dat dit binnenkort wel weer kan.

Tot daar!

 

Advertisements


2 Comments

Kwetsbaar

PillsIn het kader van mijn revalidatie heb ik mezelf vandaag een opdracht gegeven. Naast de fysiek zware oefeningen moet ik ook zeker werken aan de gesteldheid van mijn geest. Iets wat misschien nog wel het lastigst is van alles. Hoewel ik mijn positiviteit nooit verloren heb, ben ik al jaren boos. Weliswaar neemt het mettertijd iets in hevigheid af maar het feit blijft dat de boosheid er nog altijd is. Het is tijd om afscheid te nemen van deze boosheid. Ik wil er vanaf. Ik wil vergeven. Daarom deze brief aan jou. Deze brief die ik vanuit het niets begin omdat ik je op dit moment gewoon geen ‘beste’ vind.

Drie jaar, twee maanden en zesentwintig dagen geleden liet jij mij in de steek. De pijn die ik die dag voelde was immens. Naarmate de tijd verstrijkt wordt pijn altijd minder of slijt zelfs, zegt men vaak. Voor mij is niets minder waar. Ik raakte er aan gewend, dat wel, het is iets wat bij me is gaan horen maar weggaan doet het nooit. Jaren terug al schreef ik een brief gericht aan mijn letterlijke pijn. De pijn die er altijd en overal is. De pijn die ik niet in de rest van mijn leven wilde en zolang ik de oorzaak niet wist ook niet zou accepteren.

Inmiddels weet ik sinds tien maanden wat de pijn – en uitval van functies – veroorzaakt en dat ik het wel moet accepteren. Mijn toekomst is blijvend veranderd. Na 2,5 jaar vechten voor erkenning was daar in december 2012 eindelijk de diagnose: Neuralgische Amyotrofie. Jouw falende systeem is hier de oorzaak van. Misschien is falen wel niet het goede woord, je systeem ging in de aanval en slaagde daar juist in. Volledig herstellen zal ik echter, dankzij de veel te late diagnose, nooit. Toch was ik destijds – en nu nog – erg opgelucht. Eindelijk wist ik wat er met me aan de hand was. Ik kon beginnen met accepteren en revalideren. Dacht ik.

Een dikke maand later liet je me wederom in de steek. Deze keer met een pijnlijke stilte. Ik voelde lichamelijk niets maar er was wel degelijk iets heel ernstigs aan de hand. Een vergevorderd voorstadium van baarmoederhalskanker. Je faalde weer. Waar je eerder te hard werkte had je in dit geval helemaal niets gedaan. Je bent niet in de tegenaanval gegaan. De boosheid die eindelijk z’n laagste punt tot dan toe had bereikt kwam in volle hevigheid terug. Deze werd nu tevens vergezeld door een grote angst, mijn veranderde toekomst werd ook nog eens onzeker. Anders dan de zenuw-/spierziekte was dit echter wel te verhelpen, weliswaar door ingrijpende maatregelen. Je weet als de beste wat er daarvoor allemaal heeft moeten gebeuren. Je hebt het immers allemaal zelf ondergaan. Je bent blijvend veranderd. Desondanks ben ik erg dankbaar voor het feit dat ik nu kan zeggen dat ik ‘schoon’ ben.

Al sinds 26 juli 2010 houd ik niet meer van je. Het beste, voor ons beiden, zou zijn om dat wel weer te doen. Ik hoop dan ook dat jij en ik samen kunnen gaan werken aan herstel. Ik met mijn geest en jij met je systeem. Samen revalideren. Ik wil niet meer boos op je zijn, ik wil weer van je houden. Ik ga mijn best doen. Jij ook?

Lijf, laat me alsjeblieft niet meer in de steek en laat me je weer kunnen vertrouwen.


4 Comments

Day 12: A song from a band you hate

PoepzangersEr is geen band die ik haat. Je kunt bands niet echt haten vind ik, je kunt hooguit de muziek die ze maken niet goed vinden. Natuurlijk bestaan er ook bands die er een bepaalde gedachtegang op nahouden die volgens de norm niet door de beugel kan, deze hebben echter nog altijd het recht om hun mening te uiten. Zo’n band zou ik hier sowieso geen aandacht geven, ook al heb ik een hekel aan hun mening. Ik ga vandaag voor luchtig. Ik ga voor iets waar een luchtje aan zit kun je ook wel zeggen. In plaats van te kiezen voor een song van een specifieke band kies ik voor een manier van zingen waaraan ik een hekel heb. Bepaalde zangers komen hiervoor in aanmerking. Zangers waarvoor ik een definitie heb bedacht. Mannen die ik poepzangers noem.

Wellicht begrijp je meteen al wat ik bedoel met poepzangers, misschien ook niet. De definitie van poepzanger bestaat voor mij uit twee onderdelen:

  1. Een zanger die zingt op een manier alsof er een grote drol dwars zit en er heel hard gedrukt moet worden om deze eruit te krijgen. Hij kreunt en steunt meer dan hij zingt.
  2. Een zanger die zingt op een manier die, bijvoorbeeld met karaoke, best makkelijk na te doen is omdat deze vrijwel altijd hetzelfde klinkt, er is vrijwel geen verschil in intonatie.

 

Soms voldoet een zanger aan beide onderdelen, soms aan een, voor mij is het echter zo duidelijk als wat: deze manier van zingen ben ik heel snel zat. Poepzanger is misschien een ietwat onaardige benaming, uiteindelijk is het gewoon een kwestie van persoonlijke smaak. De vier heren die ik ga bespreken zal het in ieder geval worst wezen, zij hebben het bewijs op hun bankrekening dat er wel degelijk heel veel mensen zijn die hun zangstijl waarderen en het geen poep vinden.

Dinand WoesthoffEen zanger waar ik meteen aan denk bij poepzanger is Dinand Woesthoff van Kane. Hij voldoet aan beide onderdelen van de definitie en is voor mij misschien wel de ultieme poepzanger. Die man ademt “Ik moet poepen!” wanneer hij zingt. Zijn hele houding, zijn sound, de uitdrukking op zijn gezicht: alles wijst er op dat hem iets dwars zit. Misschien dat hij daarom wel zo vaak door z’n knieën gaat wanneer hij aan het zingen is?

Een typerende poepsong van Kane is voor mij ‘Can You Handle Me?‘ (2000). Meneer Woesthoff is nog geen minuut aan het zingen of hij lijkt al heel nodig te moeten poepen. De nood lijkt ook steeds hoger te worden naarmate het nummer vordert en ook de tekst werkt daaraan mee:

So hear me, feel me. Oh can you handle me baby? Oh can you handle me baby? Love me, heal me. But don’t turn me down, no. But don’t turn me down, no.

Ik zie het helemaal voor me. Voorafgegaan door een scheetje voelt hij de drol aan komen zetten. De drol praat met hem: “Kun je me aan? Druk me niet naar beneden!”. Sorry. Voor ik veel te ver ga in mijn geheel eigen interpretatie van een stukje tekst, hieronder de video:

Vandaag maakte Kane bekend voorlopig even uitgepoept te zijn.

Gavin RossdaleMeneer Woesthoff was echter niet de eerste die als poepzanger mijn aandacht trok, die eer gaat naar Gavin Rossdale van de Britse band Bush. Toegegeven, ik heb twee albums van Bush in de kast staan en deze ook regelmatig geluisterd. Toch krijgt ook meneer Rossdale omdat hij aan beide onderdelen voldoet de oneervolle titel. ‘Glycerine‘ (1995) bijvoorbeeld, is een rustige song met een simpele tekst waar enige frustratie in te bespeuren is. Dit komt extra tot uitdrukking in de manier waarop meneer Rossdale zingt. Hij drukt zijn tandjes op elkaar, kreunt hier en daar een beetje en zingt de song wat mij betreft veel te overdreven.

Don’t let the days go by, glycerine. Oh, glycerine! Oh, glycerine!

Zijn meisje glipt waarschijnlijk continu door zijn vingers, misschien had hij beter.. Nou ja, vul zelf maar in.

Scott StappEen andere zanger, die voornamelijk aan het tweede onderdeel van de definitie voldoet en een beetje aan de eerste is Scott Stapp. Wie?! Scott Stapp, zanger van de Amerikaanse rockband Creed. Een band die enorm populair was in Amerika in de 00’s en hier enigszins bekendheid geniet dankzij een paar uitgebrachte singles. Vrijwel iedereen heeft, zeker in de tijd van uitkomen, ‘With Arms Wide Open’ (2000) wel eens gehoord lijkt me. De titel schreeuwt – naar mijn mening – om weer een dubbelzinnigheid.

De eentonige poepsong kreeg een video waarin meneer Stapp er meteen maar goed voor is gaan zitten:

Elke zin klinkt hetzelfde, aan het eind van de zin drukt meneer Stapp net even iets harder voor het effect.  Daarnaast gaat de song ook nog eens over hoe hij een kleine spruit verwelkomt. Need I say more?

If I had just one wish, only one demand, I hope he’s not like me. I hope he understands that he can take this life and hold it by the hand. And he can greet the world with arms wide open.

Het kijken van de rest van de muziekvideo’s van Creed – met geluid op mute – op hun YouTube kanaal is ook de moeite waard. Niet omdat de video’s zo goed zijn maar om te lachen. De mannen lijken meer bezig te zijn met hun uiterlijk, glimmende broekjes en ontblote bovenlichamen, dan met hun muziek.

Chad KroegerAls laatste poepzanger wil ik graag Chad Kroeger – de voormalig krullenbol die nu Avril Lavigne’s sk8erboy is – van het Canadese Nickelback benoemen. De muziek van deze band is voor mij te typeren als ‘eenmaal een song gehoord, dan ken je ze allemaal’ en daarmee voldoet meneer Kroeger aan het tweede onderdeel van de definitie. ‘How You Remind Me‘ (2001) was mijn eerste kennismaking met Nickelback. Ik wens nog steeds dat die kennismaking nooit had plaatsgevonden.

It’s not like you to say sorry, I was waiting on a different story”.

Ja meneer Kroeger, zei je zelf maar eens “sorry”. Ik zou graag eens een ander verhaal en geluid, of beter, helemaal niks meer van je horen.

Note: dat ik deze zangers kwalificeer als poepzangers betekent niet dat ik geen enkel nummer van hun bands kan waarderen. Ok, in het geval van Nickelback is dat wel zo. Waar het om gaat is dat ik de manier van zingen van deze mannen eentonig en vaak over the top vind. Een paar songs achtereen luisteren lukt nog net, daarna ben ik er echt klaar mee. Ik heb dat bijvoorbeeld ook met o.a. Caleb Followill (Kings of Leon), Cas Hieltjes (Go Back To The Zoo), Brian Johnson (AC/DC), Ed Kowalczyk (Live) en Anastacia – die laatste is weliswaar geen man maar hoort wat mij betreft ook bij de poepzangers met haar ‘geknijp’. Ik vind ook niet per definitie dat al deze zangers niet kunnen zingen, hun werk valt domweg niet binnen mijn muzieksmaak.

Door het schrijven van deze blog heb ik nu opeens ook enorme aandrang, dus als jullie het me niet kwalijk nemen..


Leave a comment

Day 11: A song from your favorite band

TriggerfingerAfgaande op het afgelopen jaar en daarbij in mijn achterhoofd houdend naar welke songs ik het meest geluisterd heb komt er voor deze dag slechts één band in aanmerking. De band van wie ik alle cd’s grijs heb gedraaid en alle songs woordelijk mee kan zingen. De band die ik mede dankzij een gestoorde actie van mijzelf in minder dan een jaar tijd van ‘nog nooit’ tot drie keer keer toe live heb zien en horen spelen. Dé band die ik met een gerust hart mijn favoriete band van dit moment kan noemen. De keuze voor de band was dus niet zo moeilijk, de keuze voor de song daarentegen wel. Het is een band die naast het schrijven van fantastische eigen songs ook steengoed is in de uitvoering van covers, zoals ‘Au Suivant’, ‘Man Down/Kashmir’ en uiteraard ook – niet een van mijn favorieten – ‘I Follow Rivers’. Bij de eerste schifting heb ik echter meteen al besloten dat ik niet voor een cover ga kiezen. Ook al valt een van hun mooiste songs en mijn all time favorite tot nu toe – de cover van Ray Charles’ ‘All Night Long’ die me tot tranen kan beroeren –  daardoor helaas af. Deze band heeft genoeg eigen sterke songs en nog kan ik eigenlijk geen keuze maken. Het mag inmiddels al wel duidelijk zijn over welke band ik het heb.

Voor vandaag kies ik van mijn favoriete band Triggerfinger een song waarbij de band een officële video heeft gemaakt: ‘Let It Ride‘ (2011) afkomstig van hun derde studioalbum ‘All This Dancin’ Around‘ (2010). Het album werd opgenomen in de legendarische Sound City Studio’s in Los Angeles en geproduceerd door Greg Gordon.

Al jaren intrigeert deze Belgische band met zijn markante bandleden me. Zanger/gitarist Ruben Block, bassist Paul van Bruystegem (aka Monsieur Paul) en drummer Mario Goossens, allen muzikanten met een rijk verleden. Ze hebben mijn aandacht vast weten te houden vanaf het moment dat ik ze voor het eerst hoorde en dat is al weer heel wat jaren geleden. Hun stijl wordt over het algemeen gedefinieerd als stonerrock/bluesrock maar voor mij zijn ze niet in een hokje te stoppen. De heren zijn namelijk bepaald niet bang om te variëren, op hun albums vind je zowel stevige rocksongs zoals ‘I’m Coming For You’ – waar ze tot nu toe al hun optredens mee beginnen – en ‘First Taste’ als rustige, gevoelige songs zoals ‘Without A Sound’. Onlangs maakten ze nog de soundtrack voor de film ‘Offline‘ waarvan de single ‘Dirty Down Low’ uitkwam die weer een totaal ander Triggerfinger-geluid liet horen. Tijdens hun shows vliegt mijn gemoedstoestand alle (fijne) kanten op en krijg ik zelfs soms de drang om te paaldansen, hoewel ik dat helemaal niet kan, door sexy songs als ‘Camaro’ en ‘Is It’. Volgens mij heb ik ondertussen in al die songs ook het favoriete woord van Ruben Block ontdekt: ‘baby’, ook ruim vertegenwoordigd in ‘Let It Ride’.

Just for tonight baby, just let it ride

Van ‘nog nooit’ tot drie keer live.

Het begon allemaal een dik jaar geleden. Ik was met een vriendin in Berlijn en ‘s avonds op onze hotelkamer zagen we op Twitter dat Triggerfinger daar die avond in het voorprogramma van The BossHoss stond. Hoe vermoeid we ook waren van een lange dag toeristje spelen, we wilden er allebei dolgraag bij zijn om de band eindelijk eens live te zien spelen. Begin 2011 stonden ze in Metropool Hengelo maar door omstandigheden had ik dat concert helaas gemist. Via hetzelfde medium probeerden we of we nog naar binnen konden komen die avond, maar helaas.. No reply. Eric Corton heeft ons trouwens nog wel een handje proberen te helpen maar ook dat had geen effect. Ik legde me er bij neer dat de eerste keer dat ik Triggerfinger zou zien spelen op Lowlands zou zijn.

Een weekje later zat ik in de trein op weg naar huis en verveelde me te pletter. Lang leve smartphones met internetabonnement om de tijd te doden! Scrollend door de tweets van die dag zag ik een oproep staan van ‘De Radioshow van Bart’ voor de Very Important Phone call, een onderdeel van de show waarin fans een paar minuten mogen bellen met hun favoriete artiest. Deze keer was de artiest Ruben Block van Triggerfinger. Ook al ben ik allang volwassen en doe ik zogenaamd niet meer aan fan zijn, deze charismatische briljante gitarist en zanger behoort toch echt wel tot een van mijn helden. Omdat ik vrijwel constant de radio aan heb had ik de VIP call vaak voorbij horen komen en me voorgenomen er nooit – maar dan ook echt nooit – aan mee te doen. De blijdschap van de fans is altijd prachtig om te horen, maar zelf zou ik nooit op die manier in de schijnwerper willen staan. Dacht ik. Uit pure onbezonnenheid stelde ik in de trein toch een mailtje op en voor ik het wist had ik het verzonden zonder nog maar te vermoeden wat de gevolgen daarvan waren.

Een aantal dagen later werd ik tot mijn grote verrassing gebeld door de producer van de radioshow. Ik was een van de ‘kandidaten’ die eventueel dezelfde dag nog mocht gaan bellen met Ruben Block. In dit voorgesprek vroeg ze me wat precies de reden was waarom ik zo graag met hem wilde bellen en wat ik hem zou gaan vragen. Ik benoemde de gemiste concerten in Hengelo en Berlijn en kraamde wat vragen uit waarvan de meest typerende was of hij van appels of peren hield. Een knap staaltje journalistiek dus, not! Die ‘appels of peren?’ vraag moest ik volgens haar zeker stellen want dat was leuk.

Diezelfde middag ging ik met een vriendin voor een optreden van Greg Holden naar de Wisseloord Studio’s en net aangekomen op station Hilversum werd ik weer gebeld. Het was DJ Bart Arens zelf deze keer. Dit kon maar een ding betekenen: ik zou de Very Important Phone call met Ruben Block gaan doen. Oh jee. Bart trof het niet want ik stond hysterisch in de loeiharde wind bij de bushaltes te wachten op een bus die niet kwam opdagen en was bang dat ik daardoor veel te laat bij Wisseloord zou zijn. Over een paar uur zou ik worden teruggebeld en zou het gesprek plaatsvinden. Tijd om na te denken over echt goede vragen had ik niet; de komende uren ging ik een intiem optreden bijwonen. Uiteraard duurde het hele gebeuren in Wisseloord langer dan gedacht en toen ik op het afgesproken tijdstip gebeld werd zaten we – jawel – net in de bus op weg terug naar station Hilversum. Daar kon uiteraard geen fatsoenlijk gesprek gevoerd worden dus Bart én Ruben Block moesten wachten op mij tot ik op het station was aangekomen en daar een rustige plek had gevonden. De eerste optie die daarvoor in aanmerking kwam was de Starbucks. Daar zat ik dan op een kruk voor het raam met een verfrommeld papiertje met de meest debiele vragen ter wereld te wachten tot ik wederom zou worden gebeld om een paar minuten met Ruben Block te spreken.. Opeens was ik stiekem erg zenuwachtig maar de kans om daar wat aan te veranderen had ik niet. Mijn telefoon ging over en in no time had ik een uitermate kalme Ruben Block aan de lijn die met zijn donkere zwoele stem mijn naam uitsprak.. Oeh!

Het gesprek verliep uiterst chaotisch; de Starbucks was veel te lawaaiig waardoor ik heel slecht verstaanbaar was en het moest zelfs stilgelegd worden vanwege de luidruchtige cappuccino machine. Ik herinner me er helaas ook maar weinig van maar weet nog dat ik de ‘appels of peren?’ vraag wel degelijk heb gesteld. Het antwoord daarop werd dankzij een verrassende ietwat seksueel getinte inbreng van Bart alsnog best interessant. Omdat ik Triggerfinger nog nooit live had zien spelen werd ik door Ruben Block uitgenodigd om naar hun optreden op Lowlands te komen kijken, daar had ik echter al kaarten voor dus stelde Bart Paaspop in Schijndel voor. Ik was niet van plan om dat hele pleuriseind voor alleen een optreden van een uurtje te reizen dus floepte ik eruit dat ik de band dan ook wilde ontmoeten en dat was gek genoeg meteen akkoord. Niet alleen had ik met een van mijn helden een absurd gesprek gevoerd, ik zou hem over een paar weken ook in real life onder ogen moeten komen..

Met dezelfde vriendin die ook mee naar Berlijn was vertrok ik op zaterdag 7 april 2012 naar Schijndel. We kwamen net op tijd aan om een plekje vooraan bij het podium te bemachtigen, want als ik er eenmaal toch was wilde ik de Triggers ook goed kunnen zien. Of de meet door zou gaan was nog niet duidelijk, dat zouden we ter plekke horen. Toeval wilde dat net dat weekend Vodafone plat lag en zowel vriendin als ik daar een abonnement hadden lopen. Wonder boven wonder kwam het bericht dat de meet een uur na de show plaats zou vinden toch door. Producer José heeft daar erg haar best voor moeten doen. In euforische staat maakten wij het optreden mee en ik kon bijna niet geloven dat ik dankzij mijn eerdere onbezonnenheid in de trein daar toch echt op dat moment stond.

De meet zelf was al net zo chaotisch als het telefoongesprek dat ik met Ruben Block had gevoerd. We werden samen met de band dwars door een lading hysterische fans heen en weer gesleept tot we uiteindelijk bij de backstage keet aankwamen. Ik vroeg me af wat we daar eigenlijk deden en toch vermaakte ik me uitstekend. Mario Goossens, Monsieur Paul en een zwaar aangeschoten Ruben Block gingen gewoon lekker hun eigen gang en ondertussen kletsten we wat met hen en de crew. De sfeer was relaxed. Ik probeerde te vissen naar wie er op de hoes van de speciale Record Store Day vinyluitgave ‘Do Ya Think I’m Sexy?‘ stond – de bobbel in boxershorts – maar naar het antwoord mocht ik blijven raden. Er werden nog wat groupie foto’s gemaakt en daarna verlieten we het Paaspop terrein op zoek naar onze auto in het immense weiland dat als parkeerplaats diende. Wat een dag! (De VIP call is overigens nooit uitgezonden want de opname was ‘zoekgeraakt’..)

The perfect balance baby, between the touch and go

Naderhand heb ik een prettig contact onderhouden met een van de crewleden dankzij wie ik, naast dat ik de band uiteraard heb zien spelen op Lowlands, eind vorig jaar in 013 Tilburg ook nog hun volledig eigen show heb mogen meemaken met als speciale gast drummer Cesar Zuiderwijk van Golden Earring.

De heren van Triggerfinger hebben na een tour van tweeënhalf jaar nu eindelijk even rust. Ze werken momenteel aan materiaal voor een nieuw album en de bandleden zijn daarnaast met hun eigen projecten bezig. Dit jaar zijn ze de ambassadeurs van Record Store Day en brengen in het kader daarvan vandaag de speciale 10″ vinyluitgave ‘Driveby‘ uit. 16 juni staan ze op Pinkpop en op 7 juli zijn ze te zien bij De Wereld Draait Buiten.

Triggerfinger – Let It Ride

Never thought I’d be your back door man
I sort of thought I’d hold the front but then
The perfect balance baby
A certain twist of mind
A tempting hint at something I might find

Never thought you’d wind me up again
I sort of thought I’d sprung the clock but then
The perfect moment baby
A taste of fantasy
Will flood the gates with all your mystery

Just for tonight baby
Just let it ride baby
Whatever you hide
Whatever you hide baby
Just for tonight baby
Just let it ride

You spill your smile and then you drag your tail
Playing hide and seek on a very different scale
The perfect balance baby
Between the touch and go
You’re still my favorite mental rodeo

Just for tonight baby
Just let it ride baby
Whatever you hide
Whatever you hide baby
Just for tonight baby
Just let it ride

Whatever you hide baby

Whatever you hide baby

Just let it ride

Written by: Ruben Block and BJ Scott

Triggerfinger are: Ruben Block, Paul van Bruystegem & Mario Goossens

(Source: All This Dancin’ Around CD booklet)


2 Comments

Day 10: A song that makes you fall asleep

Jamie WoonSlapen doe ik tegenwoordig regelmatig met de radio aan. Niet dat ik radio luisteren slaapverwekkend vind, integendeel juist. Ik vind het heerlijk om muziek te luisteren, volledig te ontspannen en dan in slaap te vallen. Vanzelfsprekend volstaat niet alle muziek daarvoor, hoewel iedereen natuurlijk zijn eigen voorkeuren heeft. Uiteraard zijn er ook echt vreselijk slaapverwekkende songs, daar luister ik gewoon liever helemaal niet naar. Vandaag kies ik voor een relaxte song, eentje die me op een fijne manier slaperig kan maken omdat ik er rustig van word. Geheel toevallig is de titel nog zeer toepasselijk ook.

Als favoriete ‘slaapliedje’ kies ik voor ‘Night Air‘ (2010) van Jamie Woon, de eerste single van zijn debuutalbum ‘Mirrorwriting‘ dat in april 2011 uitkwam.

De song begint langzaam en de spanning wordt gaandeweg opgebouwd zonder dat er een echt hoogtepunt komt, hoewel de ‘break’ wel als hoogtepunt te benoemen is maar dan in een andere zin van het woord. De algehele sound van de song is donker en mysterieus te noemen, de echo’s en het koor zorgen voor een versterking van deze sfeer.

‘I’ve acquired a taste for silence
Darkness fills my heart with calmness’

Night Air‘ heeft ook een fantastische bijbehorende video. Jamie Woon loopt in het maanlicht door een donker nevelig bos waarbij beelden van hem worden afgewisseld met close-ups van de natuur. Met name een insect heeft een prominente rol, deze wordt op een haast natuurdocumentaire-achtige wijze in beeld gebracht. De video past perfect bij de sfeer van de song; wanneer je je ogen dicht doet wandel je naast Jamie in het mystieke bos de nacht door..

‘In the night air’

Jamie Woon is een Britse singer-songwriter en producer. Hij is begonnen met het componeren van songs op gitaar en tegenwoordig maakt hij veel van zijn muziek op een laptop. De songs op zijn album ‘Mirrorwriting‘ zijn zeer divers te noemen, zijn soulstem past perfect bij ieder type, of het nu een pop, R&B of dubstep song is. Van hetzelfde album werden ook de singles ‘Lady Luck‘ en ‘Shoulda‘ uitgebracht.

De laatste tijd is het nogal stil rond Jamie Woon, hij treedt af en toe nog op en ik hoop dat hij daarnaast hard werkt aan nieuw materiaal voor zijn tweede album.

Jamie Woon – Night Air

Night air has the strangest flavor
Space to breathe and time to savor
All that night air has to lend me
Till the morning makes me angry
In the night air
The night air
In the night air
In the night air

I’ve acquired a kind of madness
Daylight fills my heart with sadness
Only silent skies can soothe me
Feel that night air flowing through me
In the night air
The night air
In the night air
In the night air

I don’t need those car crash colors
I control the skies above us
Close my eyes to make the night fall
Comfort of a world revolving
I can hear the earth in orbit
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air

I’ve acquired a taste for silence
Darkness fills my heart with calmness
And each thought like a thief is driven
To steal the night air from the heavens
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air
In the night air

Written by: Jamie Woon and John O’Kane


Leave a comment

Day 09: A song that you can dance to

N.E.R.DTegenwoordig zijn mijn lange dansnachten door fysieke omstandigheden helaas voorbij. Gelukkig heb ik in mijn uitgaansjaren er heel wat afgedanst en dit voornamelijk samen met mijn goede vriendin Melissa. Ik kan ladingen songs bedenken waarop wij in onze stapperiode uit ons dak zijn gegaan op verschillende dansvloeren of tijdens concerten. Een bepaalde groep is toch wel een van onze favorieten van die tijd en daarom kies ik voor deze dag van hen een song:

N*E*R*D‘s ‘She Wants To Move‘ (2004), de eerste single van het album ‘Fly Or Die‘ (2004), waarmee de definitieve doorbraak in Nederland een feit was. N*E*R*D, een acroniem voor Nobody Ever Really Dies, is ontstaan als side project van het producersduo The Neptunes (Williams en Hugo) en bestaat uit Pharrell WilliamsChad Hugo en Sheldon Haley.

Melissa en ik zijn op 3 juli 2004 samen naar de Heineken Music Hall geweest om daar de populaire heren voor het eerst live te zien. Dezelfde dag hadden we matching fluorescerende tasjes, zwarte hoodies – een jas meenemen is zó lastig – en een wegwerpcamera gekocht. Ik weet nog dat Melissa ‘houten hakken met open teen’ aan had gecompleteerd met felgekleurde gestreepte teensokken. We maalden niet om wat anderen van ons vonden, en nog steeds niet: ’cause that’s how we roll! We stonden vrijwel vooraan en het was een feestje om nooit te vergeten. Het was druk, broeierig en de heren plus band bleken uitstekend in staat het publiek op te zwepen en mee te krijgen. Tijdens ‘Lap Dance‘ hebben we ons vreselijk misdragen door de bakvissen die voor ons stonden, waaraan we ons de hele avond al mateloos irriteerden door hun getrek en geduw, te schoppen tijdens het springen op de maat. Wij schopten op de maat. Die ‘arme’ meisjes moeten er blauwe plekken vanjewelste aan over hebben gehouden.. Eenmaal buiten na het concert regende het pijpenstelen. Tegelijkertijd was ook Sensation White in de Amsterdam ArenA aan de gang.  Gehuld in onze zwarte hoodies renden we door de stromende regen langs de witte partygangers naar het station. We werden verrot gescholden en achterna gezeten vanwege onze kleding, de bezoekers van de White Edition hielden kennelijk niet van mensen die eruit zagen alsof ze naar de Black Edition zouden gaan. Het was waarschijnlijk onze verdiende loon omdat we die bakvisjes hadden geschopt. Eenmaal terug in onze hometown gingen we uiteraard – na een warme douche  – weer de stad in om…. Te dansen! (De wegwerpcamera met daarop foto’s waar ik erg benieuwd naar ben is overigens zoekgeraakt en moet zich nog ergens tussen mijn overdaad aan spullen bevinden)

Iedere keer als ik ‘She Wants To Move‘ hoor zal ik aan Melissa denken, en ik weet zeker dat als zij de song hoort ze ook aan mij denkt en dan namens ons tweeën danst!

Williams en Hugo richtten in 2001 (momenteel onder de vlag van Universal Music Group met als distributeur Interscope Records) het label Star Trak Entertainment op, waar onder andere naast de N*E*R*D albums Snoop Dogg’s ‘R&G: The Masterpiece’ en Pharell Williams’ soloplaat ‘In My Mind‘ uitkwamen. Het kan niet anders zijn dat dan de naam van het label is afgeleid van het alom bekende Star Trek. Tijdens hun shows en op foto’s e.d. geven de heren namelijk regelmatig de ‘Vulcan Salute’: Live Long And Prosper.

N.E.R.D Vulcan Sign

Het vierde en tevens laatste studioalbum tot nu toe van N*E*R*D dateert al weer uit 2010 en heet ‘Nothing‘ met daarop o.a. de single ‘Hot -N-Fun‘ feat. Nelly Furtado en ‘Hypnotize U‘, een song die geproduceerd werd door de heren van Daft Punk.

Onderstaande video is de officiële versie, met daarin een staaltje bekrompen Amerikaanse censuur. De tekst ‘Her ass is a spaceship I want to ride (Her ass)‘ is namelijk volledig weggelaten..

N*E*R*D – She Wants To Move

Shake it up
Shake it up girl
Shake it up
Bass
Hey!
Shake it up
Shake it up

She makes me think of lightning in skies
(Her name)
She’s sexy
How else is God supposed to write
(Her name)
She’s sexy
Move
She wants to move
But you’re hogging her
You’re guarding her
She wants to move
(She wants to move)
She wants to move
(She wants to move)
But you’re hogging her
You’re guarding her
(Damn)

Mister
Look at your girl
She loves it
(Look at her)
I can see it in her eyes
She (come here babe) hopes this lasts forever
Hey!

Her off beat dance makes me fantasize
(Her curves)
She’s sexy
Her ass is a spaceship I want to ride
(Her ass)
She’s sexy
Move
She wants to move
But you’re hogging her
You’re guarding her
She wants to move
(She wants to move)
She wants to move
(She wants to move)
But you’re hogging her
You’re guarding her
(Beat it!)

Mister
Look at your girl
She loves it
(I know you love it girl)
I can see it in her eyes
She
Hopes this lasts forever
(Hey)
Hey!

This is your part girl
This is your part girl
(Move, she wants to move)
C’mon
Ooh!
(Move, she wants to move)
Man
(And move)
(She wants to move)
(Move)
(She wants to move)
But you’re hogging her
You’re guarding her
Beat it!

Mister
Look at your girl
(Damn)
She loves it
(She loves)
I can see it in her eyes
She
Hopes this lasts forever
Hey!
C’mon
Mister
Look at your girl
(Look at your girl)
She loves it
(She wants it)
I can see it in her eyes
She
Hopes this lasts forever
Hey!

Somebody give us some water in here
‘Cause it’s hot
(Yo why you, why you, why you with that fool?)
Hot y’all!
Hey!
Ooh!
(I like it when you’re wet baby)

N*E*R*D are: Pharrell Williams, Chad Hugo and Sheldon (Shay) Haley


Leave a comment

Day 08: A song that you know all the words to

Icona PopVroeger stond ik er al om bekend dat ik alle songs die me maar een beetje interesseerden – of ook juist niet – zowat woord voor woord kende. Dit is nooit veranderd en voor deze dag had ik dus wederom zeer ruim de keus. Vandaag kies ik voor een song van deze tijd die momenteel nog redelijk vaak op de radio voorbij komt en waar ik altijd lekker keihard op mee kan blèren:

I Love It‘ van Icona Pop feat. Charli XCX!

Icona Pop is een Zweeds synthpop duo bestaande uit Aino Jawo en Caroline Hjelt. Naar verluidt hebben de twee elkaar in 2009 op een feestje ontmoet en besloten daarna samen een muzikaal duo te vormen. Ze schrijven hun songs over het algemeen zelf, hoewel ‘I Love It‘ niet uit hun eigen handjes is gekomen. Charli XCX, een Britse pop/indietronica singer-songwriter, schreef wel mee aan de song.

Het is voor mij een simpele ‘ik heb schijt aan alles!’ song. De tune pik je zo op en de twee meiden zingen niet echt – hoewel ze dat wel aardig blijken te kunnen als je naar hun andere songs luistert – maar roepen de tekst de lucht in. De video is vrolijk en gek, wat wel bij de dames past. ‘I Love It’ doet mij denken aan Audio Bullys’ ‘We Don’t Care’, en dan ongeveer de vrouwelijke versie daarvan. Aino en Caroline komen op mij over als heerlijk schaamteloze meiden die van vrijheid blijheid houden; ze maken overal een feestje van.

‘You’re from the 70’s, but I’m a 90’s bitch’

Hoewel ik alle woorden ken zing ik een gedeelte toch expres anders, because I’m an 80’s bitch! Weetje: Aino en Caroline zijn trouwens beiden ook in de jaren ’80 geboren, Charli XCX is wel een echte 90’s bitch.

In november vorig jaar kwam het debuutalbum ‘Icona Pop‘ uit waarvan o.a. de singles ‘We Got The World‘ en ‘Ready For The Weekend‘ zijn uitgebracht. Omdat het album niet overal verkrijgbaar is kwam daarnaast ook de EP ‘Iconic‘ uit. Volgende week zijn zowel Icona Pop als Charli XCX te vinden op SXSW.

Icona Pop feat. Charli XCX – I Love It

I got this feeling on the summer day when you were gone
I crashed my car into the bridge, I watched, I let it burn
I threw your shit into a bag and pushed it down the stairs
I crashed my car into the bridge

I don’t care, I love it
I don’t care

I got this feeling on the summer day when you were gone
I crashed my car into the bridge, I watched, I let it burn
I threw your shit into a bag and pushed it down the stairs
I crashed my car into the bridge

I don’t care, I love it
I don’t care

You’re on a different road, I’m in the milky way
You want me down on earth, but I am up in space
You’re so damn hard to please, we gotta kill this switch
You’re from the 70’s, but I’m a 90’s bitch

I love it!
I love it!

I got this feeling on the summer day when you were gone
I crashed my car into the bridge, I watched, I let it burn
I threw your shit into a bag and pushed it down the stairs
I crashed my car into the bridge

I don’t care, I love it
I don’t care, I love it, I love it
I don’t care, I love it, I don’t care

You’re on a different road, I’m in the milky way
You want me down on earth, but I am up in space
You’re so damn hard to please, we gotta kill this switch
You’re from the 70’s, but I’m a 90’s bitch

I don’t care, I love it
I don’t care, I love it, I love it
I don’t care, I love it
I don’t care, I love it, I love it
I don’t care
I love it

Written by: Patrik Berger, Linus Eklöw & Charlotte Aitchison

Icona Pop are: Aino Jawo & Caroline Hjelt